X
تبلیغات
صاحبدلان
صاحبدلان
ادبيات
دوشنبه هفدهم اسفند 1388
الشنفری ...  

 

 

نام ونسب:

نام وی ثابت ابن اوس الازدی و لقب وی شنفری است(گویند دلیل این که به شنفری میگفتند چون لبهای پهن و بزرگی داشت). محل ولادت او نامعلوم است. شنفری از شاعران چالاک و تیزدو عرب است چنانکه ضرب المثل برای دوندگی شده است. زندگی را گاه به تنهایی وگاه به همراه دیگران به غارت وچپاول گذراند. او از شاعران صعالیک(جوانمردان غارتگر)است. سوگند خورد که صد نفر از بنی سلامان را بکشد. نودونه تن را بکشت تا سرانجام اسیر ابن جابر از آن قبیله او را به قتل رسانید؛گویند مردی از آن قبیله به خشم بر جمجمه اش پای کوبید پاره استخوانی از آن به پایش رفت و سبب مرگش گشت و در نهایت شنفری به قسم خود وفا نمود.

شعر الشنفری:

اشعار باقیمانده از شنفری  در مایه ی فخر وحماسه می باشد. مشهورترین قصیده او "لامیه العرب "می باشد که مشهورترین شرح های آن شرح زمخشری موسوم به "اعجب العجب فی شرح لامیه العرب"است؛ البته مقالاتی هم در مقایسه لامیه العرب شنفری و "لامیه العجم طغرایی"نوشته شده است. شنفری در قصیده لامیه العرب که به "نشید الصحراء"نیز مشهور است ،فرزند بیابانهای بی آب وعلف و گیاه و رفیق درندگان و وحوش است. در عین حال مردی است با عزت نفس و با روحی لطیف.

لامیه العرب از جهت ادبی ارزش فراوان دارد؛ زیرا که نمونه ی کامل شعر در دوره ی بدوی است و از جلوه های شهرنشینی و نوشخواری به دور است. عزت نفس یک عرب بادیه نشین و خشونت زندگی بدوی و واقعیت جاهلی در معانی و الفاظش هویداست. او بیشتر به صور محسوس توجه دارد و لغات غریبه در شعر اوبسیار است. آری شنفری شاعری است با احساساتی بدوی و روحی سرکش .

او شاعر طبیعت است در عین قساوت و سختی و عریانی آن.